|
Monday, 21 February 2005 |
Panic room
US 2002 1:52
Genre: Psychologische thriller
Van: David Fincher
Met: Jodie Foster, Kristen Stewart
Keuring: 16 (Kijkwijzer)
Oordeel: 7.0 (70%)
Schaal: 0 -> 10
De mening van Martin Kooistra:
David Fincher (regisseur van bijvoorbeeld Fight Club en Alien 3) heeft vooral een reputatie op visueel gebied. Dat soort mooifilmerij past helaas niet in een thriller als deze, die het vooral van sfeer moet hebben. En die sfeer creeer je niet door een camera allerlei gekke dingen te laten doen. Jammer genoeg zit 'Panic room' nogal vol met dit soort afleidende camerabewegingen, die de sfeer nogal ondermijnen. Daarentegen heeft Howard Shore een uiterst subtiele, maar juist daardoor zeer effectieve score neergezet. Jodie Foster zet (zoals je mag verwachten) vakwerk neer en het is voor een groot deel aan haar te danken dat 'Panic room' niet als een baksteen naar het pulpniveau afdaalt. Want de zogenaamde slechteriken in deze film zijn allesbehalve angstaanjagend. De domme, heethoofdige flapuit Junior, de bivakmutsdragende Raoul, een idioot die denkt drie meter staal te lijf te kunnen gaan met een bijl en niet te vergeten goedzak Burnham, ontwerper van schuilkamers, die alleen maar was meegegaan omdat hij zijn gezin moet voeieren en omdat er niemand in de woning zou zijn. En een film als deze staat of valt eigenlijk met de geloofwaardigheid van de schurk. Het gaat hier om een stelletje losers. Halverwege krijgt 'Panic room' echter een verrassende, grimmige wending, maar de daardoor opgewekte spanning ebt snel weer weg. Forest Whitaker (een zeer onderschatte en ondergewaardeerde acteur) houdt het schip drijvende en biedt Jodie Foster goed tegenspel. Dankzij de acteerprestaties van de Foster en Whitaker is 'Panic room' een matig geschreven thriller, die echter toch steeds de aandacht weet vast te houden. Al moet gezegd worden dat er enkele spannend bedoelde scenes, eerder lachwekkend zijn. Maar goed, een lach mag toch ook niet ontbreken in de bioscoopzaal! Kortom: 'Panic room' is een zeer onevenwichtige, maar onderhoudende film, vooral voor wie altijd al eens een camera door het oor van een koffiekan heeft willen zien gaan, en voor fans van Jodie Fosters borsten.
|
