|
Thursday, 17 February 2005 |
Ghost ship
US 2002 1:31
Genre: Fantasie (thriller)
Van: Steve Beck
Met: Julianna Margulies, Gabriel Byrne
Keuring: 16 (Kijkwijzer)
Oordeel: 3.0 (30%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 27-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
Het spookschip uit de titel is het Italiaanse cruisebootje 'Antonia Graza'. Op 21 mei 1962 kwamen bij een gruwelijk ongeval en aanverwante incidenten, bijna alle opvarenden op gruwelijke wijze aan hun einde. Het schip is echter nooit teruggevonden/geborgen. Als de bemanning van het bergingsschip 'Arctic Warrior' anno 2002 door ene Jack Ferrikan getipt worden dat er een groot vaartuig doelloos rondvaart in de Bering Straat, ruiken zij geld. Aldus trekt kapitein Murphy er met zijn mannen en (het kan niet uitblijven) een vrouw, erop uit om de vondst te claimen. Wanneer Murphy ontdekt dat het gaat om de 'Antonia Graza', begrijpt hij dat hier miljoenen op het spel staan. Hij weet ook dat het schip langzaam richting een levensgevaarlijke rotsformatie dreigt. Kortom: de tijd dringt. Bovendien blijken er (je raadt het al) geesten en aanverwante artikelen te huizen op het schip.
'Ghost ship' wil een horrorfilm zijn en horrorfilms moeten niet al te ingewikkeld zijn. Aan die eis voldoet 'Ghost ship' aanvankelijk ook. Sterker nog: de openingsscene is aangenaam misleidend en van een onvervalste bruutheid die mij deed schuddebuiken van het lachen. Maar goed: humor is ook een kwestie van smaak. Vereiste twee is dat een horrorfilm eng moet zijn. En wie bekend is met de betere horrorfilm weet dat je sfeer niet creëert met allerlei vage geluidseffecten of zogenaamd sfeervolle muziek. Die kondigen namelijk altijd op luidruchtige wijze aan wanneer er een schrikeffect (of, zoals in deze film nepschrikeffect) aankondigt. En belangrijker nog, ook wanneer er van spanning absoluut geen sprake is. Soms werkt dat, meestal niet. In mijn ogen is absolute stilte de beste manier om spanning te kweken en daar ontbreekt het hier aan. Waar het ook aan ontbreekt is subtiliteit: het is de onzekerheid die de kijker in spanning laat. Is het er nou wel? Of is het er niet! Die vraag is voor ons al gauw beantwoord, maar we moeten nog eindeloos lang wachten tot de bemanning tot diezelfde ontdekking komt. En dan is het weer een groot festijn van breed uitgemeten special effects, die regelmatig grenzen aan het belachelijke. Bovendien had ik binnen een half uurtje al door hoe de vork in de steel zat, zodat de verrassend bedoelde twist in de finale alleen maar bevestigde wat ik eigenlijk al vermoedde. Dat dit een 16 in een dozijn lopende band-prulfilm is, die de moeite van het bekijken niet waard is. En net als je dacht dat het niet erger kon, moet er weer een achterlijk open einde aan gebreid worden. Yuch.
|
