Fight club
US 1999 2:09
Genre: Romantische komedie
Van: David Fincher
Met: Brad Pitt, Edward Norton
Oordeel: 4.5 (45%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 27-04-2004
 
De mening van Martin Kooistra:
Norton speelt de naamloze hoofdfiguur, die in een zware emotionele crisis verkeert. Zijn leven lijkt volstrekt zinloos en daarom bezoekt hij, als zogenoemde toerist, onder nietszeggende namen als Cornelius, Rupert en Tyler, verschillende praatgroepen, varierend van Aids tot Teelbalkanker. Tijdens een van zijn vele zakenreizen, ontmoet hij Tyler Durdon (Brad Pitt), die in elk opzicht zijn tegenpool is. Dat wordt nog eens extra duidelijk als Norton bij thuiskomst ontdekt dat zijn appartement volledig afgebrand is en noodgedwongen bij zijn nieuwe vriend intrekt. Tyler is een idealist, een non-conformist die Norton nachten wakker houdt door zijn wilde vrijpartijen met Marla Singer (Helena Bonham Carter), een mede-praatgroeptoerist.
Om te ontsnappen uit hun zinloze bestaan, richten de twee mannen The Fight Club op, waar mannen elkaar op amicale wijze tot pulp kunnen slaan. Gaandeweg wordt echter duidelijk dat Tyler zeer verregaande plannen heeft met zijn recruten en zo komen de twee recht tegenover elkaar te staan.
The Fight club is een uiterst pretentieuze film geworden, die zowel vermoeiend als slaapverwekkend is. Jim Uhls heeft veel te veel goede ideeen in zijn scenario gestopt, waardoor het uiteindelijk een uiterst onevenwichtig rommeltje is geworden. Het begint als een komedie, dan wordt het opeens een Jean Claude Van Damme-achtige knokfilm, inclusief expliciete en overdadig bloederige gevechten, uiteindelijk is het allemaal een satire. Filmisch stelt het allemaal niets voor, ook al zitten er een paar kunststukjes computeranimatie in, maar er is dialoog te over. En als er geen dialoog is, worden we non-stop aan Norton's monotone monologen. Na een half uur ben je dat behoorlijk beu. Het verhaal is volstrekt ongeloofwaardig, zelfs voor een satire (want dat is het ook nog eens). Mannen die een vechtclub oprichten om hun mannelijkheid te bewijzen en vervolgens het hele kredietverkeer willen saboteren om een einde te maken aan de consumptiemaatschappij? Wat een onzin. Norton is Oké, maar Brad Pitt en Helena Bonham-Carter maken zich schuldig aan overacting, waardoor hun toch al ongeloofwaardige karakters volledig om zeep (haha) worden geholpen. Maar goed, Tyler bestond toch niet, of wel?