|
Thursday, 17 February 2005 |
Femme fatale
US/FR 2002 1:50
Genre: Misdaad
Van: Brian de Palma
Met: Rebecca Romijn-Stamos
Oordeel: 2.0 (20%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 27-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
De Palma's vorige film: "Mission to Mars" was een werkelijk slaapverwekkende, clichematige ruimtevaartfilm die zo lang leek te duren als een retourtje Mars, inclusief astronautencursus! Vandaar dat ik dus met niet al te hoge verwachtingen naar "Femme Fatale" heb gekeken. Rebecca Romijn speelt de femme fatale in kwestie: een juwelendievegge die de neiging heeft alle overige betrokkenen een luur te leggen en er zelf met de buit vandoor te gaan, terwijl anderen zwaar gewond de bajes indraaien. Als een van die anderen zeven jaar later weer vrij komt, gaat hij op zoek naar de vrouw die hem verraden heeft. Dan is daar ook nog paparazzo-fotograaf Nick Bardo, gespeeld door Antonio Banderas, die een foto weet te maken van iemand die dat liever niet had gehad en zichzelf daarmee betrekt in een dodelijk spel van seks, verraad en moord.
Ik heb mijn best gedaan om er een soort van verhaal van te maken, en dat is meer dan ik van Brian DePalma kan zeggen. 'Femme Fatale' doet denken aan een aflevering van 'The Young Ones', ik geloof dat die 'Interesting' heeft, waarin Neil aan het einde wakker wordt ennuh... afijn, je raadt het al. "Femme Fatale" is een typisch voorbeeld van een poging tot veel stijl en totaal geen inhoud. Zo zitten er een aantal knappe shots in, die echter helemaal niets toevoegen en dus volstrekt nutteloos zijn. Verspilling van tijd en geld, zou je zeggen. De openingsscene (een ingenieus uitgedachte diamantenroof tijdens het filmfestival in Cannes) lijkt een eeuw te duren, vooral door de immer uit de speakers knallende Bolero-variant. Bovendien zit deze scene zo vol ongeloofwaardigheden dat hij eerder lachwekkend dan spannend is. Verder blijkt dat DePalma nog steeds hetzelfde beeld van de vrouw heeft: ijskoude slettebakken. Rebecca Romijn-Stamos is een matig actrice. Gelukkig (tusen hele grote aanhalingstekens) compenseert ze dat door flink wat keren te gaan uit de kleren. Persoonlijk houd ik helemaal niet van die Sidonia-look van Romijn, en het vertraagt bovendien de aktie. Zelfs als je dit Nederlandse fotomodel een absolute babe vindt, moet je het op het gegeven moment wel gehad hebben met al die knipperlicht-erotiek. DePalma vond het blijkbaar de hoogste tijd om de splitscreen-methode weer uit de oude doos tevoorschijn te toveren. Dat lijkt een innovatie, maar filmkenners weten beter: dit werd al in 1927 gebruikt door Abel Gance voor zijn verfilming van de Slag om Waterloo in "Napoleon"! En in "Femme Fatale" vraag je ook weer af: why, God why?! En het einde is werkelijk om te huilen van het lachen, zo afschuwelijk slecht. Je merkt het, ik heb geen goed woord over voor deze rampzalige prutsfilm. Nou goed dan: Banderas doet het best aardig, vooral als hij zich als homoseksuele man voordoet om zo de hotelkamer, enzovoorts, van de 'Femme Fatale' binnen te dringen. Get it, huh, binnendringen?
|
