|
Thursday, 17 February 2005 |
Dr. Dolittle 2
US 2001 1:28
Genre: Komedie
Van: Steve Carr
Met: Eddie Murphy, Jeffrey Jones
Keuring: AL (Kijkwijzer)
Oordeel: 3.0 (30%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 27-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
Eind jaren negentig speelde Eddie Murphy in een aantal succesvol Eddie Murphy-vehikels. Hij maakte een remake van "The nutty professor" (oorspronkelijk een Jerry Lewis-vehikel) waarop vorig jaar de beschamend slechte sequel "The Klumps" in de bioscopen rouleerde. En nu is er "Dr Dolittle 2", waarin Eddie Murphy opnieuw in de huid kruipt van de vooraanstaande dokter die met dieren kan spreken. Inmiddels is hij een beroemdheid en verdient hij zijn kost als dierendokter. Hij heeft zelfs een dierenpraatgroep opgericht. Op zekere dag vindt er een ontmoeting plaats met een bever, die zich gedraagt als ware hij een maffiabaas. Het probleem: zijn leefgebied dreigt te worden vernietigd door het grootkapitaal zullen we maar zeggen. De zeer milieubewuste Dr. Dolittle besluit naar de rechter te stappen om de boomkap te stoppen. Afstel komt er niet, wel uitstel: alleen als Dolittle binnen een maand kan bewijzen dat er bedreigde diersoorten nesten in het gebied in kwestie, zal de boomkap definitief gestopt worden. Daarom haalt de dokter Archie de circusbeer van stal, die hij zal omtrainen tot een wilde beer, zodat hij kan nestelen met soortgenoot Ava. Dat valt natuurlijk niet mee en al helemaal niet als blijkt dat er ook nog andere kapers op de kust liggen.
Fronsen uw wenkbrauwen ook enigszins bij het horen van dit zogenaamde verhaal? Ik begreep er in ieder geval al heel gauw niets meer van. Misschien heb ik ook wel niet zo goed opgelet, wat geen wonder is aangezien dit een stomvervelende film is. Het scenario van Larry Levin is er eentje van dertien in een dozijn. Bovendien is het een kinderlijk naïeve aanklacht tegen de overdadige boomkap, waardoor het allemaal wat knullig overkomt. Het nevenplotje rond Dr. Dolittle's puberende dochter en haar vriendje is even oubollig als overbodig. De leuke momenten zouden moeten komen van de dieren. Jammer genoeg zijn de grappen wel errug voor de hand liggend. Bovendien laat Steve Carr maar al te vaak dieren praten zonder dat ze in beeld zijn. Dieren moeten ook acteren willen ze leuk zijn, maar op dat gebied ontstijgt Dr Dolittle 2 nimmer het niveau van "America's funniest homevideos". De meest bijzondere scene bestaat uit twee beren die op hun achterpoten staan en zogenaamd "I will survive" zingen, en nog vals ook! Wie nu echt zo iets heeft van "dat is nou grappig", zal zich ongetwijfeld enigszins vermaken met deze film. Maar ik kan me toch niet onttrekken aan de indruk dat dit een afgeraffeld filmwerkje is, waar alle betrokkenen (inclusief Eddie Murphy) zo snel mogelijk vanaf wilden zijn. Kijk liever een 90 uur durende compilatie van "America's Funniest homevideo's" met dieren en zonder Bob Saget. Ik geef het je te doen.
|
