|
Thursday, 17 February 2005 |
Don't say a word
US/CA/AU 2001 1:47
Genre: Psychologische thriller
Van: Gary Fleder
Met: Michael Douglas, Sean Bean
Oordeel: 5.0 (50%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 27-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
In 'Don't say a word' speelt Douglas de intelligente psychiater Nathan D Conrad die werkt bij het Bridgeview Psychiatric Hospital. Op de vooravond van Thanksgiving wordt hij gebeld door zijn collega Louis Sachs die een noodgevalletje heeft. Zo maakt Nathan kennis met Elizabeth Burrow, een meisje dat al tien jaar lang van het ene naar het andere psychiatrische hospitaal is verhuisd. Onlangs ging ze een verpleger te lijf en die heeft daar nare wondjes aan over gehouden. Na Nathan's eerste bezoek aan Elizabeth slaat het noodlot: zijn dochter wordt ontvoerd door de Britse juwelendief Patrick Barry Koster, die er net tien jaar in de bajes op heeft zitten. Kort voor zijn arrestatie voerde hij met een aantal anderen een bankroof uit waarbij een diamant met een waarde van 10 miljoen dollar werd buit gemaakt. Uiteindelijk ging Elizabeths vader er met de diamant vandoor. Patrick nam wraak door hem voor de metro zwiepen, maar de diamant was ondertussen al goed verstopt. De enige die weet waar de diamant ligt is Elizabeth, maar die zwijgt als het graf (dit is overigens een woordspeling). Patrick dwingt Nathan om geheim van de diamant te ontfutselen aan Elizabeth, anders zal Nathans dochtertje vermoord worden. Etcetera, etcetera.
Dikke kans dat het verhaal niet helemaal klopt, maar dat komt omdat er van het scenario helemaal niets klopt. Mocht ik nog eens onderworpen worden aan het bekijken van 'Don't say a word', dan zal ik alle ongeloofwaardigheden eens neerpennen. Een hele waslijst, dat kan ik je wel vertellen. Het scenario is niet alleen ongeloofwaardig, het is ook nogal traag en clichématig. Zo wordt er wat teveel tijd genomen om de relatie tussen papa Nathan en dochtertje Jessie uit te werken. Papa is natuurlijk de perfecte papa: 's avonds zijn verwende dochtertje een kus en een knuffel geven en 's ochtends vroeg op om zijn vrouw te voorzien van een uitgebreid ontbijt op bed. Papa is bovendien zo goed in zijn werk dat hij er binnen een paar uur in slaagt waar niemand de afgelopen tien jaar in is geslaagd: het vertrouwen winnen van Elizabeth. En dochterlief is zo schattig dat ze al heel snel het hartje wint van de boze, gespierde en met tatoeages gesierde bullebak die haar geacht wordt te bewaken. Verder is er nog een subplot met een eigenzinnige brutale vrouwelijke rechercheur die middels verscheidene lijken op het spoor komt van de ontvoerders. Met zulke eendimensionale karakters valt het niet mee om er iets van te maken. Douglas komt er nog redelijk vanaf, maar de andere rollen zijn te verwaarlozen. De grootste teleurstelling is Sean Bean die als meedogenloze ontvoerder geen enkele angst weet in te boezemen. Hij heeft overigens zoveel geheime camera's geinstalleerd, daar zou Ralph Inbar (of Dom DeLuise, zo u wilt) jaloers op zijn. Enig lichtpuntje is de cameo van Dennis Frantz, onder andere bekend van NYPD, die een rolletje heeft als (je raadt het al) politieagent. Maar over 'Don't say a word' zwijg ik verder het liefst als het graf. En dat is eens temeer een woordspeling.
|
