Deep blue sea
US/AU 1999 1:44
Genre: Thriller
Van: Renny Harlin
Met: Samuel L. Jackson, Saffron Burrows
Oordeel: 3.0 (30%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 27-04-2004
 
De mening van Martin Kooistra:
Een regisseur met enige pretentie streeft ernaar een film te maken die tot de top van z'n genre wordt gerekend. Er zijn echter sommige genres die in een bepaalde film al de ultieme staat van perfectie bereikt hebben. Zo is Evil Dead de ultieme splatter-horror en Kramer Vs Kramer het ultieme echtscheidingsdrama. En de ultieme haaienfilm? Jaws kreeg na z'n ongekende succes nog drie zwakke vervolgen en talloze imitaties, waarvan Orca en Piranha de bekendste zijn. Sommige mensen leren het echter nooit en anno 1999 is er de zoveelste Jaws-kloon, genaamd Deep blue sea, een film van Renny Harlin met in de hoofdrollen Samuel Jackson, Thomas Jane, Saffron Burrows en LL Cool J.
Het speelt zich allemaal af in een onderzoekscentrum op zee, waar een drietal reuzachtige, en uitzonderlijk agressieve haaien gebruikt worden voor illegale genetische experimenten die moeten leiden tot een middel tegen Alzheimer. Leidster van het onderzoek is Dr Susan McAlester (Saffron Burrows) die daarbij geholpen door een team van vreemde vogels, met als uitschieter Carter Blake (Thomas Jane), een onverantwoorde macho met een absolute Death Wish. De man met de centen is Russel Franklin (Samuel L Jackson), die besluit een kijkje te komen nemen en er achter komt dat er met de hersens van de haaien geknoeid is. Hierdoor zijn ze niet alleen meer erg agressief, maar ook bijzonder intelligent. Tijdens een succesvol experiment, blijkt de daarbij gebruikte haai niet voldoende verdoofd te zijn en het eerste bloed wordt vergoten. Wanneer een helikopter de gewonde komt halen, gaat het weer fout en de helikopter stort neer op de basis, die daardoor zwaar gehavend is en langzaam volloopt met water. Bovendien zwemmen de superintelligente haaien ook nog in de buurt rond.
Het belachelijke plot rond een middel tegen Alzheimer en superintelligente haaien geven al aan dat het scenario niet door de haaien geschreven is. Deep Blue Sea is een voorbeeld van een lekker-veel-bloed-en-oh-ja-er-moet-ook-nog-iets-van-een-plot-in-scenario. Een hoop onzin en een voorspelbare afvalrace. Zodra we kennis hebben gemaakt met de hoofdrolspelers, kun je je eigen versie van Chris Carter's horoscoop invullen: Brenda, you're gonna die. Scoggs, you're gonna die. Janet Higgins, you're gonna die. Dr Jim Whitlock, you're gonna die... Twice. Bovendien ontbreekt er enige spanningsopbouw. De haaien komen uit het niets opduiken, happen een keer, verscheuren hun slachtoffer en zijn weer weg. Als ze langer dan drie seconden in beeld zijn, dan is er niks aan de hand. De stripachtige karakters voldoen aan de geijkte, of beter gezegd uitgekauwde cliches. De kok is zwart, heeft een papegaai en moet zorgen voor de komische noot. Bovendien gelooft regisseur Harlin er blijkbaar nog steeds in dat een vrouw alleen maar intelligent kan overkomen als ze een Engels accent heeft. Hij is alleen vergeten dat je dan ook een actrice moet hebben die fatsoenlijk Engels kan spreken. Zo kan ik nog een hele waslijst aan fouten opnoemen, maar ik denk dat ik hiermee wel aardig kan volstaan. Dat de special effects er in de 24 jaar na Jaws flink op vooruit zijn gegaan, zal niemand verbazen, maar Deep Blue Sea valt toch gewoon onder de categorie slappe Jaws-klonen.