|
Thursday, 17 February 2005 |
Cradle 2 the grave
US 2003 1:41
Genre: Actie (misdaad)
Van: Andrzej Bartkowiak
Met: Jet Li, DMX, Anthony Anderson
Keuring: 16 (Kijkwijzer)
Oordeel: 3.5 (35%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 25-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
Hoofdfiguur in 'Cradle 2 the grave' is Tony Fait (gespeeld door DMX) die diamanten rooft van drugsbaronnen en witwassers. Een halve Robin Hood, kun je zeggen. Hij steelt weliswaar van de rijken, maar het geld gaat niet de armen. Nee, dat houdt hij lekker zelf en gezien zijn luxueuze toko geeft hij weinig geld aan het goede doel. Maar Tony heeft natuurlijk een hele schattige dochter en die komt in gevaar als Tony met zijn handlangers een stel bijzonder zwarte diamanten steelt. Dit blijken echter geen diamanten te zijn, maar een soort van krachtige energiebronnen die (mits op de juiste manier bewerkt) in staat zijn een explosie met de kracht van rond de 10 keer Hiroshima op te wekken. Logisch dat Tony daarmee een hoop problemen op de hals haalt. De meedogenloze maffiabaas Ling weet de diamanten in handen te krijgen en vormt daarmee een bedreiging voor de mensheid, want hij wil ze voor miljoenen doorverkopen aan wapenhandelaren over de hele wereld. Ling kidnapt bovendien Tony's dochtertje. Maar Tony krijgt hulp van de Taiwanese agent Su Duncan, die de opdracht heeft gekregen de diamanten weer terug te bezorgen bij de Taiwanese autoriteiten.
Dit is nou typisch zo'n film die meteen naar de videotheek verbannen had mogen worden. Een formulematige film met eendimensionale magnetronkarakters. DMX speelt in feite een diamantendief, maar scenaristen John O'Brien en Channing Gibson willen zijn karakter zo nadrukkelijk sympathiek laten overkomen, dat het bij vlagen lachwekkend is. Het feit dat Tony zijn daden goedpraat door te zeggen dat hij alleen maar steelt van criminelen en niet van arme, hardwerkende burgers, is natuurlijk al vrij onzinnig. Maar het ergste zijn wel de scenes tussen Tony en zijn dochtertje. Tussen al het hiphop en gitaargeweld, worden we tijdens deze uiterst kleffe scenes opeens getrakteerd op een stroperig pianootje. Als je vervolgens ziet hoe vader en dochter elkaar uitgebreid knuffelen, elkaar vertellen hoe lief ze wel niet zijn, voel je de bui al hangen. En inderdaad, papa heeft ook nog een gebedje voor het slapen gegaan. En mama? Dat is een zeurpiet met zegge en schrijve een scene en een regeltje tekst. Blijkt dat kind ook nog een verwend nest te zijn dat het eigenlijk niet verdient te worden bevrijd. Hoogtepunten in de film zijn de vechtscenes van Jet Li, die overigens vrij weinig te doen heeft. De lompe vechtstijl van DMX verbleekt volledig naast die van Li, bovendien toont DMX nog maar eens dat hij een uiterst beperkt acteur is. Heel geschikt voor dit soort films, maar die worden aan de lopende band gemaakt en zijn alleen geliefd bij liefhebbers van domme vecht- en aktiefilms, niet bij liefhebbers van goede films. Een wegwerpfilm dus, die wat mij betreft ergens in een bijna onzichtbaar hoekje van de plaatselijke videotheek zijn plaatsje mag innemen.
|
