|
Thursday, 17 February 2005 |
Chicago
US/CA 2002 1:53
Genre: Komedie (musical)
Van: Rob Marshall
Met: Renee Zellweger, C. Zeta-Jones
Oordeel: 3.5 (35%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 25-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
'Chicago' speelt zich af in, u raadt het al, Chicago. Maar dan wel het Chicago van de Jazz-age, oftewel de jaren '20 van wat we inmiddels ruim drie jaar de vorige eeuw noemen. Een periode van wereldwijde decadentie en dus vooral alcohol, seks, drugs en geen rock 'n' roll maar Jazz. Centrale figuur is Roxy Hart, een jonge vrouw met hoge ambities in het theater. Ze doet er werkelijk alles aan om in het theaterwereldje aan de slag te komen en dan bedoel ik ook werkelijk alles. Na een wilde nacht met een man die haar gouden bergen heeft beloofd, ontdekt ze dat hij een leugenaar is en schiet hem overhoop. Roxy belandt in de gevangens en ontmoet daar haar grote idool, Velma Kelly, die haar uitlegt dat de weg naar de top niet via het bed verloopt, maar via de media. Om de juiste publiciteit te krijgen, huurt Roxy de gladjakkerige, op geld beluste advocaat Billy Flynn in. Billy weet de media zo te manipuleren dat Roxy binnen de kortste keren de 'talk-of-the-town' is, maar Roxy ontdekt op pijnlijke wijze dat dergelijke roem net zo komt als dat het gaat.
Het verhaal van 'Chicago' is in twee woorden: vreselijk gedateerd! Ongeremde melodramatische ontwikkelingen, een scenario waarin de media zich op wel erg naieve wijze in de luren laat leggen en bordkartonnen personages. Eigenlijk heeft 'Chicago' veel weg van 'Showgirls' en dat is geen compliment. Want ook hier gaan de dames over lijken om de top in hun vak te bereiken. Daarmee stuiten we meteen op 1 van de grootste problemen van deze opgeblazen musical: de hoofdfiguren zijn zo onsympathiek, dat ze de aandacht nauwelijks vast kunnen houden. Het verhaal is zo flinterdun dat er eigenlijk weinig hoeft te worden geacteerd. Regisseur heeft het zichzelf makkelijk gemaakt: de musicalnummers staan los van de film en zijn gewoon op een podium gefilmd. Het is dus weinig meer dan gefilmd theater. Nou is er wel een flinke smak geld tegenaan gegooid, maar in een goede musicalverfilming worden de liedjes geintegreerd in het verhaal. Hier hebben we dus een voor de hand liggend, melodramatisch prulverhaal, aangevuld met talloze liedjes die feitelijk helemaal niets toevoegen aan het geheel. Maar ook de registratie van de muzikale nummers laat veel te wensen over. Filmmusical-legendes Fred Astaire en Gene Kelly stonden er altijd op dat hun dansnummers zoveel mogelijk in 1 shot werden gefilmd. Dan zag je tenminste dat het echt was. In 'Chicago' hebben ze blijkbaar gedacht: we gebruiken zoveel mogelijk shots, dan merkt niemand dat Renee Zellweger, Catherina Zeta-Jones en Richard Gere eigenlijk helemaal niet kunnen zingen en dansen! Misschien kunnen ze dat wel, maar het wordt hier niet geloofwaardig gemaakt. Wat mij betreft hadden ze de liedjes ook wel wat mogen updaten, want ik kan met niet voorstellen dat het jonge filmpubliek door de eindeloze liedjes kunnen zitten. Ik moest het wel, maar het was een martelgang! Het is mij een raadsel waarom deze film 10 Oscarnominaties heeft gekregen. Want ik denk dat zelfs de meest fervente musicalliefhebber een grote teleurstelling wacht als hij deze overgeproduceerde, maar uiterst matige musical bekijkt.
|
