|
A.I.: artificial intelligence |
|
|
|
|
Thursday, 17 February 2005 |
A.I.: artificial intelligence
US 2001 2:26
Genre: Sprookjesfilm
Van: Steven Spielberg
Met: Jude Law, Haley Joel Osment
Keuring: 12 (Kijkwijzer)
Oordeel: 6.0 (60%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 12-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
In de toekomst is de hoeveelheid land dusdanig afgenomen en de menselijke bevolking dusdanig toegenomen, dat er een strenge geboorteregulatie is ingesteld. Via een loterij wordt bepaald wie er wel en geen kinderen mogen krijgen. Om toch in de kinderbehoefte te voorzien is een robot ontworpen die niet alleen sprekend lijkt op een echt kind, maar ook de gevoelens van een kind heeft. Het eerste exemplaar (Osment) wordt getest in het gezin van een van de werknemers, wiens 'echte' zoon al geruime tijd in coma ligt. De robot is er zelf zozeer van overtuigd dat hij een kind is, dat hij toch het hart van zijn ouders voor zich weet te winnen. Als de echte zoon van zijn ouders onverwacht toch ontwaakt uit zijn coma, wordt Osment op keiharde wijze met de neus op de feiten gedrukt. Door een aantal incidenten besluiten zijn zogeheten ouders hem te dumpen in een bos, dat het vaste dumpterrein voor uit de gratie gevallen robots blijkt te zijn. Exploitanten doen hun best zoveel mogelijk van deze robots te vangen en publiekelijk te laten vernietigen. Een stukje volksvermaak a la Robespierre zullen we maar zeggen. Maar Osment weet te ontsnappen en samen met androide Jude Law gaat hij op zoek naar de blauwe fee uit het Pinocchio-sprookje, want zo hoopt hij een echte jongen te kunnen worden. Zal hij ooit 'echt' worden, of zal de mensheid hem nooit accepteren?!
Het idee voor Artificial Intelligence lag er al een jaar of tien. Hij vond dat het verhaal zich beter leende voor Stanley Kubrick, die de film dan eigenlijk ook in eerste instantie zou regisseren. Na Kubricks onverwachte dood in 1999 besloot Spielberg de film toch zelf te maken, gebruik makend van de ideeën van Kubrick. Wat je dus krijgt is een Kubrick-achtige film met Spielberg-achtige trekjes. En wie het werk van beide regisseurs kent weet dat Kubrick en Spielberg een totaal verschillende benadering hebben. Kubrick benadrukt de psychologische, duistere kant van het verhaal, terwijl Spielberg meer de humoristische, sentimentele kant opgaat. Die tweedeling is ook duidelijk te merken in de film. Het eerste deel, waarin we zien hoe
Osment eerst de harten van zijn surrogaat-ouders overwint, maar uiteindelijk toch weer verstoten wordt, is overduidelijk Kubrick. Duister en onheilspellend, in een rustig tempo vertelt en visueel net zo briljant als bijvoorbeeld Barry Lyndon en Eyes wide shut. In het tweede deel gaan we opeens over op een variant op Pinocchio. De film wordt dan een stuk kindvriendelijker, met een lach, een traan en flink wat actie. Naar het einde toe krijgt het sentiment de overhand en wordt de film voorspelbaar en vervelend. De tweedeling van Artificial Intelligence valt ook op aan de score van John Williams. In het eerste deel functioneel en suspensevol, in het tweede deel opdringerig en iritant. Dat neemt niet weg dat A.I. visueel briljant is. De sets, decors, special effects, kostuums en camerawerk zijn schitterend. Bovendien wordt er voortreffelijk geacteerd door Haley Joel Osment, die goed tegenspel krijgt, met name van Jude Law (die overigens pas in het tweede deel komt opdraven). Niettemin is A.I. zo schizofreen, dat enige gevoelens van teleurstelling niet uit te bannen zijn.
|
