|
Thursday, 17 February 2005 |
7 days to live
DE/CZ 2000 1:33
Genre: Horror
Van: Sebastian Niemann
Met: Amanda Plummer, Sean Pertwee
Keuring: 16 (Kijkwijzer)
Oordeel: 5.0 (50%)
Schaal: 0 -> 10
Datum: 12-04-2004
De mening van Martin Kooistra:
Sommige mensen zouden heel graag willen weten waneer zijn het spreekwoordelijke loodje leggen. Het is minder leuk als je via visioenen berichten krijgt dat je nog maar een paar dagen te leven hebt. Dat overkomt Ellen Shaw als ze met haar man Martin, een voorheen succesvol schrijver, de stad verlaat om te verkassen naar een afgelegen pand bij het dorpje Clawton. Kortgeleden stierf hun zoontje Tommy nadat hij een bij had ingeslikt en vooral Martin heeft daar een enorm schuldcomplex aan over gehouden. Zijn laatste boek is hopeloos geflopt en hij hoopt in de nieuwe woning inspiratie op te doen. Wat zij niet weten is dat er 23 jaar een vrouw op brute wijze vermoord is door haar man. Al gauw blijkt dat er iets niet pluis is in dit huis: Elly kan de slaap niet vatten, krijgt visioenen waarin haar verteld wordt dat ze niet lang meer te leven heeft. Ondertussen begint Martin zich steeds vreemder en vijandiger te gedragen. Regisseur Sebastian Nieman had blijkbaar ook al snel door dat het scenario bestaat uit schaamteloos jatwerk. De verwijzingen naar griezelklassiekers zijn talloos en het lijkt alsof Nieman er gewoon nog een schepje bovenop heeft gedaan. Zo is het karakter van Martin Shaw een combinatie van de mannelijke hoofdfiguren in respectievelijk The Shining en Amityville horror. Het huis is een iets kleiner uitgevallen kopie van het huis uit Psycho, maar dan wel met de typische ramen van het huis uit Amityville Horror, waaruit tevens het geheimzinnige gedoe met de kelder geleend is. Het verleden van het huis en de daarbij behorende visioenen zijn zwakke varianten op The Shining. Echte diehard-horrorfans, zullen in het begin zelfs een scene uit Hellraiser herkennen. Het uiteindelijke antwoord komt regelrecht uit de Poltergeistfilms, dus puzzel zelf maar uit in welke richting je het moet zoeken. Al dat zogenaamde 'geleen' zou geen bezwaar geweest zijn, als het effect ook maar even groot zou zijn geweest als in de films waaruit de scenes gekopieerd zijn. Op spannend bedoelde momenten kiest regisseur Nieman steeds voor een shot van afstand, waardoor we nooit dicht genoeg op de actie zitten om er rillingen van te krijgen. Andere keren gebruikt hij een lang trackingshot, waardoor je het schrikeffect al mijlen van tevoren ziet aankomen. De griezelig bedoelde visioenen zijn eerder lachwekkend dan angstaanjagend, met ander woorden: van griezelen heeft deze regisseur geen kaas gegeten. Het spel van hoofdrolspelers Amanda Plummer en Sean Pertwee is overigens best het bekijken waard, evenals het verzorgde camerawerk. Maar het scenario vraagt teveel naar de bekende weg en bevat een aantal idiote wendingen. De grote finale is bovendien eerder een anti-climax, want het wordt allemaal in een vloek en een zucht opgelost. Da's eigenlijk maar goed ook, want dikke kans dat je tegen die tijd allang zit te springen om de zaal te verlaten.
|
